W czasie, gdy pisklęta orlika krzykliwego są jeszcze okryte delikatnym, białym puchem młode bieliki są już w pełni gotowe do opuszczenia gniazd. Opłaciły się zmagania rodziców z wiosennymi śnieżycami. Kiedy mazurskie lasy i jeziora zapełnią się turystami bielicza młodzież będzie koczować wraz z rodzicami poszukując zaciszniejszych miejsc.

Upodobania bielików w ostatnich latach nieco się zmieniły. Coraz częściej spotykamy ptaki mniej płochliwe. Dzięki tym zdolnościom adaptacyjnym gatunek może wciąż się rozwijać i zasiedlać mniej atrakcyjne tereny. Niezmiennie jednak najbezpieczniejszym miejscem na budowę gniazda są najstarsze fragmenty lasu, gdzie okazałe rozłożyste korony drzew gwarantują solidne posadowienie gniazda i odpowiednią osłonę. W Nadleśnictwie Dobrocin, gdzie w 2013 roku zainstalowaliśmy kamerę do transmisji on-line, gniazduje 6 par bielików. Zasiedlają lasy w wieku od 115 do 155 lat. Dzięki wyznaczeniu stref ochronnych zmodyfikowano w tych miejscach plany gospodarczego wykorzystania lasu, pozostawiając ostoje do wyłącznej dyspozycji bielików. W 2013 roku tylko w jednym przypadku doszło do straty lęgu. W pięciu pozostałych gniazdach szczęśliwie odchowało się przynajmniej 1 pisklę. To bardzo dobry wynik, zważywszy, że przeciętnie ok. 40% lęgów kończy się niepowodzeniem. Stuprocentowe dwojaczki oglądamy od momentu wyklucia. Kontrole dokonane z ziemi niestety z reguły nie dają odpowiedzi ile młodych jest w gnieździe – nigdy nie ma pewności, czy widziany młody jest jedynakiem, czy też jego braciszek wyleguje się w gniazdowej niecce będąc niewidoczny dla intruzów stąpających po ziemi.