Z nadejściem zimy zamarzają stawy i jeziora, odlatują ptaki wodne, a ryby są niedostępne. W takich warunkach bielik staje się padlinożercą. Penetruje rozległe przestrzenie poszukując martwych zwierząt. Przy takiej zdobyczy potrafi się zgromadzić nawet kilkanaście bielików. Niestety każdego roku notowane są przypadki zatruć, nierzadko celowo wykładanym przez ludzi skażonym mięsem.

Kiedy ziemię okrywa narastająca warstwa śniegu, a temperatura spada poniżej minus dwudziestu  stopni zaczynamy rozumieć sens długodystansowych migracji ptaków. Poza twardzielami, do których należy bielik i kruk, niewiele gatunków próbuje przeczekać zabójczą dla nich aurę. A może rozsądniej jest niebezpieczny okres spędzić w tropikalnej Afryce? Podglądając miejsca aktualnego pobytu pięciu orlików krzykliwych z Warmii wyposażonych w logery GPS/GSM łatwiej jest zrozumieć sens tak odległych migracji.

Bywa, że jakiś gatunek ptaka z niewyjaśnionych przyczyn nagle nas zainteresuje. Tak było w naszym przypadku z pliszką górską. Ten wdzięczny ptaszek, choć na nizinnej Warmii bardzo rzadki był początkowo odskocznią, pozwalającą miło spędzić czas w przerwach w monitoringu orlika krzykliwego, spowodowanych kapryśną aurą. W ten sposób zauważyliśmy że siedliska pliszki górskiej niestety systematycznie zanikają w efekcie remontowania mostów i piętrzeń.

Sezon lęgowy 2016 mamy już dawno za sobą. Nadszedł czas na podsumowanie wyników pracy terenowej naszych współpracowników. Jeszcze nie wszystkie informacje spłynęły do centrali ale ogólną ocenę sezonu 2016 w przypadku kilku gatunków można już dokonać. Zacznijmy od ptaków szponiastych, należących do najrzadszych przedstawicieli krajowej awifauny lęgowej: rybołowa, orła przedniego i orlika grubodziobego. Kontrole gniazd tych gatunków realizowane są w ramach Państwowego Monitoringu Środowiska na zamówienie Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska.